We hebben het ondertussen aan steeds meer mensen verteld. De reacties zijn ongeveer altijd hetzelfde : geen verrassing, blij voor ons, maar ... verdriet omdat we gaan...
Voor ons begint het steeds beter te voelen. We hebben de beslissing nu echt volledig genomen, de twijfels zijn weg.
De eerste stap, het indienen van de Skills Assessment komt nu steeds dichter bij. Ik heb mijn studiegids eindelijk kunnen bemachtigen. Nu de IELTS nog op 12/9/2009 en dan mijn referentiebrief laten tekenen... Het begint allemaal steeds meer vorm te krijgen.
We hebben Tosj nog niet echt expliciet ingelicht over onze plannen, omdat we pas ten vroegste over 2 1/2 jaar vertrekken, maar hij praat er zelf veel over. Hij zei vandaag weer : " mama, als we in Australië zouden wonen, kan jij daar dan werken?". Hij wil alvast dierendokter worden in Australië, dus dat zit wel goed!
We plannen het hem volgende zomer te vertellen als we voor zes weken down under zijn, dan zal het voor hem makkelijker te vatten zijn.
IELTS...here I come...brrrrr (wil er zo graag van de eerste keer door zijn!)
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Pff, had een gemengd gevoel. Stukje egoïsme... wil je zo graag dicht bij mij houden. Maar een aap in een kotje is ook niet echt happy hé? Dus stel ik me gerust met het idee dat uit het oog niet uit het hart zal zijn. Ik zal je verdomme missen, maar duim ontzettend hard mee dat jullie droom werkelijkheid mag worden! Succes choe, xXx.
BeantwoordenVerwijderenjij verdwijnt NOOIT uit mijn hart! eens je er in zit geraak je er niet meer uit!
BeantwoordenVerwijderen